DO TË VIJNË SHIRAT E BUTË
(Kohë lufte)
Do të vijnë shirat e butë dhe aroma e tokës,
Dhe dallëndyshet që rrotullohen me tingullin e tyre drithërues;
Dhe bretkosat në pellgje që këndojnë natën,
Dhe pemët e kumbullave të egra në bardhësi që luhaten,
Gushëkuqët do të tregojnë zjarrminë e pendëve,
Duke cicërirë tërë teka në një gardh të ulët teli;
Dhe asnjë, asnjë për bé nuk do t’ia dijë për luftën;
Do të kujtohen në fund kur të ketë mbaruar.
Asnjë për bé nuk do ta kishte problem, qoftë ky zog apo pemë,
Nëse njerëzimi do të zhdukej krejtësisht;
Dhe pranvera vetë, kur të zgjohej në agim,
Zor se do ta merrte vesh që ne kishim shkuar pa kthim.
Tani që buzët e mia janë gjallë
Fjalët prej tyre të pathëna mund të mbeten,
Po a do të kujtohet shpirti im
Të flasë kur të kem vdekur?
Por edhe sikur shpirt im të kujtohej,
Nuk do t’ia vije veshin, i dashur,
Sepse tani t’i dëgjosh nuk duhet,
Dhe atëherë t’i pranosh nuk do të mundesh.
Komentet