Bardhyl Londo (1948,Lipë, Përmet) Botoi librat me poezi: Emrin e ka dashuri ( 1984), Si ta qetësoj detin (1987), Ditë njerëzorë(1991), Kur perënditë ndaluan vetëvrasjen (1996).
Konsiderohet poet me individualitet të dalluar poetik. Ka një vend të rëndësishëm në antologjinë e poezisë shqipe bashkëkohore.
Ka qenë i ftuar nderi nga klubi letrar”Gjon Nikollë Kazazi” në Mitingun e Poezisë dhe poezia e tij është pritur tejet mirë.
Poezi të Bardhyl Londo:
.
Ai vizatoi hartën e botës
Mbi të
Një qiell të pastër, të pastër.
Pastaj qau me lot të kaltër…
.
Pasqyrë e thyer e Drinit të Zi
Mbytur në të gjyshi
Babai,
Zhytur unë gjer në grykë,
Në sy.
.
Dhëntë Zoti të na nxjerrin
Fëmijët e mi.
.
Ne jemi si dy brigje të një lumi,
përjetë përballë, përjetë të ndarë,
natën ndërtojmë në ëndrra një urë
ditën mbetemi të huaj si më parë.
Ne jemi si dy brigje të një lumi,
(fat të rëndë paskan, e dashur, brigjet!),
Në ëndrra qajmë e qeshim bashkë,
ditën të flas, ti s’ më përgjigjesh.
Dhe mos më pafsh një ditë në vendin tim,
përballë teje në mos më pafsh një natë,
mos u beso fjalëve që thonë të kam harruar,
besomë mua: jam shndërruar në Rozafë,
Një urë të ngre të lidhen brigjet,
Me ditët e mia, me ëndrrat do të mbaj,
të vij të mbështes kokën mbi supin tënd
dhe të hesht, të qesh, të qaj.
.
Kanë ndërruar anijet. S’janë më si të Odiseut.
Kanë ndërruar dashuritë. S’janë më si të Menelaut.
Gratë ndryshe janë. S’i ngjajnë më Helenes.
Dhe prapë do të ndërrojnë në shekujt praparendës.
.
Vetëm Itaka mbetet.
.
Itaka te fëmija, Itaka te gjeniu,
ajo e përjetshmja
ëndrra
dashuria, jeta, vdekja:
Itaka- vetë njeriu.