Shtetet e Bashkuara presin që plani i Qeverisë në detyrë të Kosovës për themelimin e Xhandarmërisë të jetë “në përputhje me zotimet e saj për ruajtjen e paqes dhe sigurisë”.

Kështu tha për Radion Evropa e Lirë një zëdhënës i Ambasadës amerikane në Prishtinë, i cili shtoi se po “monitorojmë njoftimet e fundit sa i përket propozimit për krijimin e një force xhandarmërie në Kosovë”.

Më 19 maj, ministri në detyrë i Punëve të Brendshme të Kosovës, Xhelal Sveçla, njoftoi se janë ndërmarrë hapat e parë drejt themelimit të Xhandarmërisë së Kosovës. Ai tha se është nënshkruar dokumenti për krijimin e një grupi punues që do të bëjë analizimin dhe propozimin e modaliteteve për funksionimin e xhandarmërisë.

Sipas Sveçlës, kjo forcë do të ketë mision të qartë për ruajtjen e kufijve, integritetit dhe sovranitetit territorial, mbrojtjen nga terrorizmi, menaxhimin e trazirave dhe mbrojen e infrastrukturës kritike.

Ndërkaq, nga NATO-ja, e cila që nga viti 1999 ka misionin e saj paqeruajtës në Kosovë, KFOR, i thanë Radios Evropa e Lirë se po vëzhgojnë nga afër deklarimet e institucioneve në Kosovë për këtë çështje.

“U përket atyre që të komentojnë në më shumë detaje” për këtë çështje, tha një zyrtar i NATO-s.

KFOR-i, i cili është reaguesi i tretë i sigurisë në Kosovë – pas Policisë së Kosovës dhe misionit për Sundim të Ligjit të BE-së, EULEX – veç tjerash, është përgjegjës për sigurinë në vijën kufitare mes Kosovës dhe Serbisë.

Zyrtari i NATO-s tha se aleanca vazhdon të bashkëpunojë me të gjitha organizatat e sigurisë në Kosovë dhe të japë kontribut për siguri të qëndrueshme për të gjithë.

Zyrtari i aleancës ushtarake perëndimore tha po ashtu se Ekipi Këshillues i NATO-s dhe Ndërlidhës (NALT) ka mbështetur zhvillimin e Forcës së Sigurisë së Kosovës “në përputhje me mandatin e tij origjinal për mbrojtje civile, përmes ndërtimit të kapaciteteve, edukimit dhe trajnimit”.

“Ne presim që organizatat e sigurisë në Kosovë të vazhdojnë këtë qasje bashkëpunuese, duke u koordinuar me KFOR-in për të kontribuuar në sigurinë në Kosovë dhe stabilitetin rajonal, në të mirë të të gjitha komuniteteve që jetojnë në Kosovë”, tha zyrtari i NATO-s në një përgjigje për Radion Evropa e Lirë.

Ndërkaq, nga Ambasada gjermane në Prishtinë thanë për Radion Evropa e Lirë se do të përmbahen nga komentimi për këtë çështje.

Lajmi për ndërmarrjen e hapave të parë për krijimin e Xhandarmërisë është kritikuar nga autoritetet në Beograd, të cilat kanë thënë se “KFOR është forca e vetme legjitime e armatosur në Kosovë, përgjegjëse për kontrollimin dhe patrullimin përgjatë vijës administrative”.

Ndonëse nuk dihen detaje se cili do të jetë misioni i saktë i Xhandarmërisë që Kosova mëton ta themelojë, drejtori i Qendrës Kosovare për Studime të Sigurisë, Mentor Vrajolli, i tha më herët Radios Evropa e Lirë se një forcë e tillë sigurie do të mund të merrte kompetenca për ruajtjen e kufirit me Serbinë, që aktualisht është në mandatin e KFOR-it.

Sipas tij, Kosova duhet të përgatitet për çdo ndryshim të rolit të misionit paqeruajtës të NATO-s në Kosovë, KFOR, ndonëse tha se beson se ky mision do të qëndrojë për vite apo edhe një dekadë në vend.

Në këtë drejtim, ai kujtoi se shteti dhe KFOR-i kanë një marrëveshje që Forca e Sigurisë së Kosovës – që është në proces të transformimit në ushtri – të mos shkojë në veri pa pëlqimin e misionit paqeruajtës, duke thënë se Xhandarmëria do të mund të plotësonte këtë boshllëk.

“Përderisa është një marrëveshje xhentlëmene mes KFOR-it dhe FSK-së që të mos jetë shumë prezente në pjesën veriore, Xhandarmëria do ta krijonte një strukturë të re, e cila nuk është pjesë e kësaj marrëveshje xhentlëmene”, tha Vrajolli.

Sipas tij, kjo do të mundësonte që rolet e kontrollit kufitar dhe veprimeve të tjera që i bëjnë KFOR-i të jenë të përbashkëta me njësi që mund të jenë në kuadër të Policisë, apo në kuadër të MPB-së, “e që do të fillonte sa më parë procesin e krijimit të kapaciteteve vendore dhe njohurisë se si të ballafaqohemi me kërcënime bashkërisht me KFOR-in në veri dhe pjesë të tjera të Kosovës”.

Dërgimi i FSK-së – që është në proces të transformimit në ushtri – në veri të vendit është i mundur vetëm me pëlqimin paraprak të misionit paqeruajtës të NATO-s në Kosovë, KFOR, bazuar në zotimin e vitit 2013 nga Qeveria e Kosovës ndaj NATO-s.

Ky angazhim, i dhënë përmes një letre nga ish-kryeministri Hashim Thaçi drejtuar sekretarit të atëhershëm të NATO-s, Anders Fogh Rasmussen, mbetet në fuqi edhe sot, pavarësisht ndryshimeve në mandatin e FSK-së.

Vrajolli vlerësoi se Kosova nuk ka nevojë që të ketë një xhandarmëri që do të merrej me incidente të brendshme, pasi vlerëson se Policia e Kosovës është e aftë të ballafaqohet me to.

“Pikërisht fakti që vija kufitare mbrohet nga KFOR-i, KFOR ka përgjegjësi të zgjeruara në këtë fushë dhe nevojitet që ne të krijojmë institucionet tona që janë të gatshme ta zëvendësojnë KFOR-in kurdo që KFOR-i nuk është aty”, u shpreh ai.

Xhandarmëria është një forcë e sigurisë që ka karakter ushtarak dhe kryen detyra policore. Në disa shtete mund të jetë pjesë e Ministrisë së Brendshme, në të tjera pjesë e forcave të armatosura.

Shumë shtete kanë xhandarmërinë e tyre, përfshirë edhe fqinji verior i Kosovës, Serbia, xhandarmëria e së cilës funksionon në kuadër të policisë.

Xhandarë kanë edhe shtete të tjera, përfshirë të NATO-s, sikurse është rasti i Francës. Në këtë shtet, Xhandarmëria është pjesë e forcave të armatosura.

Kreu i PR-së, Fatmir Mediu në vijim të vizitës me ftesë të Institutit Ndërkombëtar Republikan Amerikan, zhvilloi një takim të veçantë me dy ish-Komandantët Supremë të NATO-s, Gjeneralin Tod Wolters dhe Gjeneralin James Jones, ish-Këshilltar për Sigurinë i Presidentit Amerikan. Mediu vlerësoi kontributin e ushtarakëve të shquar në mbështetje të Shqipërisë, Forcave të Armatosura dhe procesit të anëtarësimit e bashkëpunimit në kuadër të NATO-s, duke theksuar se bashkëpunimi me ta mbetet një mundësi e rëndësishme për rritjen e ndërveprimit ushtarak në Ballkan dhe orientimin e investimeve në mbrojtje.

Postimi i plotë

Në vazhdim të vizitës me ftesë të Institutit Ndërkombëtar Republikan Amerikan, si gjithmonë takimi me dy ish-Komandantët Supreme të NATOS, Gjeneral Tod Wolters dhe Gjeneralin James Jones ish Këshilltari për Sigurinë i Presidentit Amerikan është një moment jashtë zakonish i vecantë.

Këta ushtarak të jashtëzakonshëm mbështetës të Shqipërisë dhe Forcave të Armatosura, antarësimit dhe bashkëpunimit në kuadër të NATOs, janë një mundësi e rrallë bashkëpunimi për të rritur nivelin e ndërveprimit ushtarak në Balkan dhe orientimin e investimeve të Mbrojtjes. Darka e shtruar nga Gjenerali Al Zapanta një nga Gjeneralët më të nderuar dhe dekoruar në SHBA, bashkëpuntor i afërt i Sekretarit Rumsfeld dhe Presidentit Gworge W Bush, ishte një moment i vecantë për të rikthyer në bisedë mbështetjen dhe bashkëpunimin me Pentagonin për antarësimin e Shqipërisë në NATO.

Të gjithë këta ushtarak të lartë meritojnë respektin dhe falenderimin e pafund sepse pa mbështetjen e tyre kjo arritje e madhe e Kombit shqiptar do ishte shumë e vështirë. Profesor Edward Joseph drejtues i SAIS në John Hopkins University është një nga zërat më të fuqishëm në shtyp dhe institucioneve në mbështetje të shqiptarëve.

Një nga vendimet më të vështira që Donald Trump duhej të merrte gjatë qëndrimit të tij dy-ditor në Pekin në vizitën historike, ishte të ndahej nga telefoni i tij i dashur celular, në një nga masat më të pazakonta të sigurisë të zbatuara gjatë udhëtimit të tij në kryeqytetin kinez.

Sipas New York Post, si të gjithë udhëtarët që vizitojnë Kinën, presidenti amerikan u informua se nuk duhet të përdorë pajisje elektronike personale për të mbrojtur të dhënat e tij nga sulmet e mundshme të hakerimit ose mbikëqyrja.

Ndalesa shihet si veçanërisht e vështirë për Trumpin, i cili njihet për përdorimin e vazhdueshëm të telefonit të tij – qoftë për të komunikuar me miqtë dhe bashkëpunëtorët, për të marrë telefonata nga gazetarët dhe për të postuar mesazhe dhe meme në Truth Social.

Një zyrtar i Shtëpisë së Bardhë konfirmoi se Trump nuk do ta përdorte telefonin e tij personal ndërsa ishte në Kinë.

Postimet në llogarinë e tij Truth Social ishin dukshëm të kufizuara gjatë samitit me Xi Jinping dhe besohet se janë postuar nga Uashingtoni, ku stafi i Shtëpisë së Bardhë po punonte… orët e Pekinit për të ofruar mbështetje nga distanca për misionin.

Megjithatë, Trump nuk ishte i vetmi që u detyrua të vepronte pa një pajisje personale në këtë “karantinë dixhitale”.

Zyrtarët e qeverisë amerikane përdorën “telefona djegës” (telefona të vegjël dhe të lirë për përdorim afatshkurtër që sigurojnë anonimitet) dhe adresa të përkohshme email-i gjatë takimit dy-ditor, si pjesë e masave të sigurisë së Shtëpisë së Bardhë për të mbrojtur informacionin dhe për të siguruar mbarëvajtjen e vizitës.

Këto pajisje kishin pothuajse të gjitha funksionet dhe aplikacionet thelbësore të hequra, duke vepruar si telefona “të pastër” me të dhëna minimale të ruajtura, me qëllim kufizimin e dëmit në rast të një shkeljeje.

Departamenti Amerikan i Shtetit i ka paralajmëruar prej kohësh amerikanët që udhëtojnë për në Kinë se “nuk ka asnjë pritje për privatësi në rrjetet celulare ose rrjete të tjera në Kinë”, duke vënë në dukje se shumë udhëtarë zgjedhin të mbajnë pajisje elektronike pa të dhëna personale.

Për zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë, pajisjet personale ruheshin në Air Force One në kuti të veçanta që bllokojnë të gjitha llojet e sinjaleve, duke përfshirë GPS, Wi-Fi, Bluetooth dhe RFID. Këto kuti mbrojnë të dhënat e ndjeshme nga sulmet e mundshme kibernetike në distancë.

Trump dhe ndihmësit e tij do të rifitonin aksesin në pajisjet e tyre personale sapo të hipnin në aeroplanin presidencial. Në fund të fundit, Air Force One konsiderohet territor i SHBA-së pavarësisht se ku ndodhet, ndërsa aeroplani vepron si një strukturë sigurie fluturuese e tipit SCIF, me mekanizma shtesë për mbrojtjen e të dhënave.

© Panorama.al

– Nëpërmjet parave, talentit apo thjesht publicitetit të mirë, disa familje dominojnë në jetën amerikane. Ata janë dinastitë e vjetra legjendare, dinastitë industriale të shekullit 20, dinastitë e sportit dhe zbavitjes, dhe dinastitë politike që kanë një sasi surprizuese pushteti për një vend demokratik. Ne morëm në shqyrtim dinastitë më mbresëlënëse amerikane dhe i renditëm ato, duke pasur parasysh trashëgiminë historike, ndikimin aktual dhe pasurinë.

23. Familja Trump-Kushner

Manjatët e pasurive të patundshme

Një nga manjatët më të fuqishëm të pasurive të patundshme sot, Donald Trump, e filloi karrierën e tij si një investitor i pronave të patundshme në kompaninë e babait të tij. Ndërsa luftonte falimentimin në vitet 90′, Trump rithemeloi veten si një biznesmen i suksesshëm, dhe sot njihet për reality-shown e tij “The Apprentice”. Vajza e tij Ivanka ka treguar se është po aq e zgjuar dhe e shkathët në biznes. Ajo fitoi rezortin The Doral dhe kursin e golfit Blue Monster në Majemi për 150 mln dollarë, dhe sipas Forbes po planifikon të shpenzojë 200 mln dollarë për ta rinovuar atë. Ajo gjithashtu ka një biznes këpucësh dhe bizhuterish shumë të suksesshëm. Bashkëshorti i Ivankas, biznesmeni Jared Kushner, drejton firmën e zhvillimit të pasurive të patundshme të familjes së tij, Kushner Properties. Ai ka në zotërim gazetën The New York Observer, të cilën e bleu në vitin 2006 për 10 mln dollarë. Fëmijët e tyre kanë një perandori për të trashëguar. Donald Trump ka një pasuri me vlerë rreth 3.9 bilion dollarë, ndërsa Ivanka dhe Jared së bashku 350 mln dollarë.

22. Familja Kardashian

Biznesmenet e argëtimit

U bënë të famshëm nga njerku i tyre olimpik Bruce Jenner dhe nga video famëkeqe e seksit të Kim Kardashian. Familja Kardashian arriti ta mbajë këtë famë me reality-shown “Keeping Up with the Kardashians” që portretizon pasurinë dhe jetën e tyre të luksit. Bruce Jenner është i famshëm për fitoren e medaljes së artë në Lojërat Olimpike të vitit 1976. Ai u martua me Kris Houghton Jenner, që kishte disa fëmijë nga bashkëshorti i saj i mëparshëm Robert Kardashian. Sot Kris është presidente e kompanisë së saj Jenner Communications. Fëmijët Kardashian janë jo pak herë në qendër të vëmendjes, pavarësisht roleve të tyre në reality-shown “Keeping Up”, marrëdhëniet dramatike, paraqitjet në publik, dhe shpeshherë skandaleve. Kim Kardashian thuhet se është femra më e paguar e televizionit, duke fituar 18 mln dollarë në vit falë reklamave. Një ikonë e papritur e modës, Kim sapo i dha jetë anëtarit të ri të familjes me të dashurin dhe tani të fejuarin Kayne West. Çifti u shfaq disa herë në kopertinat e revistave me veshjet e dasmës.

21. Familja Barrymore

Legjendat e filmit dhe skenës

E ashtuquajtura “Familja e parë hollivudiane”, Barrymore hodhi industrinë e zbavitjes nga ekrani në skenë qysh përpara Luftës Revolucionare Amerikane. Familja filloi me Maurice Barrymore emri i tij i skenës që i dha jetë aktorëve si Lionel, Ethel dhe John Barrymore. John, i njohur si “Profili Madhështor”, për pamjen e tij aristokratike, ishte një nga aktorët më të mirënjohur të shekullit 20. Së bashku me gruan e tij të dytë, Dolores Costello, ata i dhanë jetë djalit John Drew Barrymore. John sapo prindërit u divorcuan, u rebeleua kundër dëshirave të mamasë së tij për ta mbajtur jashtë qendrës së vëmendjes dhe firmosi kontratën e parë si aktor në moshën 17 vjeçare. Vajza e John Drew, më e reja dhe më e mirënjohura e familjes Barrymore, ka filluar të aktrojë që në moshën 3 vjeçare. Ajo është e adoptuara e regjisorit Steven Spielberg. Drew Barrymore ka një pasuri prej 125 mln dollarësh.

20. Familja Ford

Manjatët e automobilave

Henry Ford themeloi Kompaninë Ford në vitin 1903, dhe Ford ishte familja e parë amerikane e automobilave. Djali i tij i vetëm, Edsel, mori kontrollin e kompanisë në vitin 1919 në moshën 26 vjeçare dhe ka marrë të gjitha kreditet e popullaritetit të markës. Djali i Edsel, Henry i dytë, mori në dorë Kompaninë Ford në vitin 1943 në moshën 25 vjeçare, dhe ai me të vërtetë arriti të rigjallëronte kompaninë pas Luftës së Dytë Botërore. Edhe vëllezërit e tij kishin poste të larta dhe të fuqishme. Edhe sot e kësaj dite, familja është e përfshirë në kompani: Djali i Henrit të dytë, Edsel i dytë, vazhdon të jetë pjesë e bordit të drejtuesve. Mbesa e tij Elena është zëvendës-presidente e kompanisë. Pasardhësit e Henry Ford vazhdojnë të kontrollojnë Kompaninë Ford edhe pse kanë një pronësi të pakët prej 2%. Familja Ford ka një vlerë aksionesh prej 1.2 bilion dollarësh.

19. Familja Marsalis

Manjatët e muzikës

Pianisti i xhazit, Ellis Marsalis, udhëhoqi një dinasti muzikore në Nju Orlins, në vendin ku lindi dhe u rrit. I shtyrë nga babai i tij, që ishte një biznesmen dhe muzikë-dashës, Ellis studioi për muzikë në kolegj dhe luajti për kuartetin e xhazit Corps Four. Ai performoi si profesionist në mbarë botën. Patriarku i klanit Marsalis, Ellis Jr, u bë pjesë e Hall of Fame (Muze në kujtim të njerëzve të dalluar) në Luiziana. Brandford, djali i madh i Ellis, saksofonisti i cili mori çmimin Grammy, themeloi grupin Marsalis Music në vitin 2002, dhe ka luajtur me Filarmonikën e Nju Jorkut dhe Simfoninë Australiane vitet e fundit. Wynton, ndoshta pjesëtari më i njohur i familjes Marsalis, u bë i pari artist xhazi që fitoi çmimin Pulitzer në Muzikë, për kompozimin e “Blood on the fields” në 1997-n. Ai është një kompozitor, performues, dhe muzikant i suksesshëm. Ellis ka katër djem të tjerë, të cilët gjithashtu kanë vazhduar në gjurmët e suksesshme të të atit.

18. Familja Mellon

Manjatët financiarë

Kjo familje emigrante irlandeze nga Pitsburgu i Pensilbanisë, njihet për Bankën e Nju Jorkut “˜Mellon’, Chevron, Kompaninë Amerikane të Aluminit, Kompaninë e Ndërtimit të Anijeve në Nju Jork, si dhe një numri të madh kompanish të tjera. Pasuria e familjes filloi kur Gjykatësi Thomas Mellon themeloi në Nju Jork bankën Mellon në vitin 1869. Djemtë e tij Andreë dhe Richard më vonë morën kontrollon e kompanisë dhe e shumëfishuan pasurinë e familjes. Andrew krijoi kompaninë më të madhe të çelikut në botë, ndërsa Richard investoi në qymyr dhe alumin. Me pasurinë e tyre në kulm, Andrew u caktua Sekretar i Thesarit, ndërsa Richard u bë president i bankës. Të dy vëllezërit ishin gjithashtu filantropistë shumë bujarë, ata themeluan Institutin Mellon për Kërkime Industriale. Brezat e ardhshëm vazhduan të menaxhonin pasurinë e familjes dhe të dhuronin bamirësi.

17. Familja Manning

Familja e parë e futbollit

Familja Manning rrjedh nga breza krenarë futbollistësh amerikanë. Archie Manning e filloi trashëgiminë familjare të futbollit në Universitetin Misisipi në fund të viteve 60′. Ai luante si qendërmbrojtës për skuadrat e New Orleans Saints, Houston Oilers dhe Minnesota Vikings përpara se të tërhiqej në vitin 1985. Papa Manning tha se kurrë nuk i kishte shtyrë tre djemtë e tij që të bëheshin futbollistë profesionistë por ata e dashuronin këtë lojë. Peyton dhe Eli, të dy e kanë fituar Kampionatin dhe kanë marrë çmime nderi si lojtarët më të mirë të vitit në fund të sezonit. Peyton e filloi karrierën e tij qendërmbrojtës për skuadrën Indianopolis Colts dhe më vonë kaloi tek Denver Broncos në 2012-n. Ai e udhëhoqi skuadrën e Denverit drejt fitimit të kupës. Në vitin 2013, Peyton është pjesë e listës së atletëve më të paguar me 30 mln dollarë. Vëllai i tij më i vogël Eli, renditet më poshtë me 26,6 mln dollarë. Ndërsa vëllai më i madh i familjes, Cooper, për të cilin është folur më pak, kurrë nuk arriti të luante si futbollist profesionist për shkak të një çrregullimi të shtyllës kurrizore, por ai pati një karrierë të suksesshme në fushën e investimeve.

16. Familja Hearst

Manjatët e medias

Familja Hearst ishte një familje e pasur shumë kohë përpara se të ishte pjesë e medias. Publikimet e William Randolph të njohura si “gazetaria e verdhë” paraqisnin historitë më të bukura, ndonjëherë thashetheme por gjithnjë zbavitëse. Ai e filloi perandorinë e tij me një gazetë të vogël në San Francisco përpara se ta përhapte në Nju Jork dhe më pas në qytetet e mëdha ndërkombëtare. Sot Kompania Hearst është një kompani partnere e disa nga revistave më të mëdha në botë. Në vitin 1903 William Randolph Hearst u martua me Millicent Wilson dhe kishin së bashku 5 djem. Të pestë ata punuan në media. William Jr u bë reporter i gazetës Haearst dhe u vlerësua me çmimin Pulitzer për punën e tij, dhe mori kontrollin e kompaninë kur babai i vdiq. Sot, familja Hearts është akoma e përfshirë në menaxhimin e shumë revistave.

15. Familja Pritzker

Legjendat ligjore

Nicholas Pritzker ndërtoi një trashëgimi ligjore për familjen e tij. Ai erdhi nga Kievi pa asnjë qindarkë, mësoi anglishten në mënyrë autodidakte dhe punonte ditën që të paguante shkollën e ligjit natën. Ai filloi një praktikë për këtë profesion, ndërsa djemtë e tij Harry, Abram dhe Jack u drejtuan nga biznesi, duke investuar në pasuri të patundshme dhe kompani të vogla të cilat rritën pasurinë e familjes. Abram ndihmoi në themelimin e Shkollës së Mjekësisë në Universitetin e Çikagos. Tani familja Pritzker është më tepër e famshme për kontrollin e perandorisë së hoteleve Hyatt falë djemve të Abram, Jay, Robert dhe Donald. Në vitin 1957 ata blenë Hotelin e vogël Hyatt në Los Anxheles dhe me kalimin e viteve investuan sasi të mëdha parash duke e bërë një nga hotelet më të mëdha në botë. Ata gjithashtu themeluan konglomeratin industrial Marmon Group, të cilën ia shitën në vitin 2008 Warren Buffett dhe Berkshire Hathaëay për 4.8 bilion dollarë. Edhe fëmijët e Jay Pritzker kanë një karrierë të suksesshme, djemtë e tij Daniel dhe John janë muzikantë xhazi, ndërsa vajza Jean, është producente filmash.

14. Familja Murdoch

Monarkët e medias

Murdoch është një familje manjate australiano-amerikane që drejton një konglomerat masiv mediatik. Familja filloi të fitojë pushtet në fillim të viteve 1900 në Melburn, Australi kur Keith Murdoch themeloi zinxhirin e parë kombëtar mediatik, të quajtur News Limited. Keith kishte 4 fëmijë, por djali i tij Keith Rupert mori përsipër biznesin familjar pasi i vdiq i ati. The Economist krediton atë për shpikjen e tabloidit modern. Ai arriti të fitonte miliarda dollarë në vitin 1969 në Mbretërinë e Bashkuar duke bërë që familja e tij të renditej si e 33-ta më e pasur në botë. Edhe pse i lindur në Australi, Rupert Murdoch lëvizi në Nju Jork në vitin 1974 ku dhe mori nënshtetësi amerikane. Familja u përball me disa hetime në 2011 për shkak të disa përgjimeve telefonike ku thuhej se redaktorët e kompanisë Murdoch përdornin mjete të tjera të paligjshme për marrjen e informacioneve. Shumë nga fëmijët e Rupert dhe të afërm të tjerë të familjes vazhdojnë të punojnë në media.

13. Familja Coppola

Manjatët e industrisë së zbavitjes

Disa njerëz besojnë se filmi klasik “The Godfather”, një film i drejtuar dhe shkruar nga Francis Ford Coppola, është i bazuar pjesërisht në historinë e vetë familjes së tyre. Prindërit e Francis Ford ishin muzikantë, por ai shkoi në Hollywood duke bërë filma si “Godfather”, “The Great Gatsby” dhe “Apocalypse Now” me të cilat fitoi tre çmime Oskar dhe dy çmime Golden Globe. Motra e tij, Talia Coppola Shire dhe vëllai August Floyd Coppola, gjithashtu merren me filma dhe i dhanë jetë brezave të rinj të kinemasë, si Nicolas Cage. Edhe familja e Francis Ford iu drejtua industrisë së kinemasë: gruaja e tij është dokumentariane, Roman është producent dhe skenarist dhe Sofia, që e bëri debutimin e saj si fëmijë në pjesën e parë të filmit “Godfather”. Anëtarët e familjes Coppola ë kanë një duzinë me nominime dhe fitore çmimesh në karrierën e tyre.

12. Familja Koch

Manjatët e biznesit

E kryesuar nga Charles Koch dhe vëllai i tij, David Koch industria Koch është kompania private e dytë më e madhe në Amerikë. Pjesëtarët e familjes Koch janë ndër njerëzit më të fuqishëm dhe më të pasur në botë, falë aftësive të tyre sipërmarrëse. Biznesi familjar filloi nga Fred Koch, që e lançoi karrierën e tij në Kompaninë e Teksasit, duke punuar gjatë derisa bashkëpunoi në themelimin e Kompanisë së prodhimit dhe rafinimit të vajit në mesin e shekullit 20. Djemtë e Fred, Charles dhe David, sot janë fytyrat e Industrisë Koch, por ata kanë gjithashtu dy vëllezër, Bill dhe Frederick që nuk janë të përfshirë në kompani. Pati një betejë të gjatë e të shëmtuar ligjore ku Bill dhe Frederick paditën vëllezërit e tyre, por çështja u anullua. Por zërat në shtyp për vëllezërit Koch nuk janë aspak pozitive. Disa i konsiderojnë këta vëllezër si shtypësit e demokracisë, ose anti-amerikanë. Gjithsesi Charles dhe David kanë lidhje të forta politike, të cilat qofshin për mirë apo për keq, përsëri janë të forta.

11. Familja Sulzberger-Ochs

Të dalluarit e gazetave

Gazeta New York Times është biznes i familjes Sulzberger. Arthur Hays Sulzberger, “Gjyshi i gazetës Times”, mori pjesë në Universitetin e Kolumbias në vitin 1918 dhe një vit më pas u martua me Iphigene Ochs, vajzën e botuesit Adolph Ochs. Arthur Hays pa zhvillimin e gazetës ku punonte, si në sasi ashtu dhe në reputacion, gjatë mesit të viteve 1900. Kur njerku i tij vdiq ai mori kontrollin si botues dhe president i gazetës, dhe arriti të dyfishonte tirazhin e saj si dhe numrit e stafit. Dy vjet pasi doli në pension, djali i tij u bë udhëheqës i gazetës. Duke vazhduar traditën familjare, Arthur Jr u bë botues i gazetës “New York Times”. Ai ka marrë të gjitha kreditet e zhvillimit të operimeve dixhitale të kësaj gazete. Në vitin 2009 djali i tij Arthur Gregg, hyri në biznes duke u bërë reporter. Që nga marsi i vitit 2012 ai është redaktor në gazetën New York Times.

10. Familja Ellison

Të dalluarit e teknologjisë dhe filmit

Ishte një person tepër i përulur, ndërsa sot Larry Elison është një nga njerëzit më të pasur dhe më të fuqishëm në teknologji. Ai lindi nga një nënë e pamartuar hebreje, familja e së cilës mori mbiemrin Ellison nga ishulli Ellis. Mamaja e Larry-t ia dha fëmijën e saj (Larry-n) disa të afërmve për adoptim në një moshë të re, dhe ai arriti ta takonte atë vetëm një herë. Djali që braktisi kolegjin, sot 69 vjeç, ndërtoi një perandori të madhe nga asgjëja duke arritur një pasuri prej 49.3 bilion dollarësh. Ai gjithashtu është një manjat i pasurive të patundura, që përfshin të gjithë ishullin e Hauait. Nisma e tij e fundit ka të bëjë me zhdukjen e sëmundjes së poliomielitit, dhe ka shpenzuar një sasi prej 100 mln dollarësh për këtë iniciativë. Ky investim mund të sjellë zhdukjen e poliomielitit në vitin 2018. Martesa e tretë e Larry-t rezultoi me lindjen e dy fëmijëve, David dhe Megan. Të dy fëmijët e Ellison iu drejtuan industrisë së filmit dhe secili nga ata zotëron një kompani të suksesshme prodhimi filmash. Filma që kanë dalë nga kompanitë e tyre janë American Hustle, Her, Star Trek etj.

9. Familja Lauren

Sunduesit e shitjes me pakicë

Anëtarët e familjes Lauren sot përfshijnë shitjen me pakicë, filantropinë dhe filmin dhe secila prej tyre mban domethënien e paharrueshme të emrit Lauren. Ralph Lauren lindi në një familje emigrante hebrenjsh në Nju Jork. Ai kishte një mani që të vishej dhe të dukej sa më mirë, dhe paguante për edukimin e tij. Ralph dizajnonte kollaret e gjëra një kontrast i madh me kravatat e holla të asaj kohe dhe kështu lindi etiketa Polo. Ralph Lifschitz e ndryshoi mbiemrin duke e vënë Lauren, dhe marka e tij u zhvillua duke u bërë një mënyrë jetese në stilin e veshjeve amerikane. Ralph u martua me Ricky Anne dhe kishin së bashku dy djem dhe një vajzë. Një nga djemtë e tij, David, është i vetmi që vazhdoi biznesit e babait të tij. Tani ai është zëvendës-president në Korporatën e Marketingut, Komunikimit dhe Reklamës tek Ralph Lauren. David u martua me mbesën e Presidentit Xhorxh W. Bush, Lauren Bush që është themeluese e organizatës bamirëse FEED. Ndërsa djali tjetër Andrew është aktor dhe producent filmash. Ralph, sot 74 vjeç, ka një pasuri prej 6.9 bilionësh dollarë.

8. Familja Lauder

Shefat e Kozmetikës

Estee Lauder ndërtoi perandorinë e kozmetikës nga hiçi që bëri për vete miliona ndjekës besnikë në mbarë botën. Sot, kompania dhe pasardhësit e saj, vlejnë miliarda. Estee Lauder lindi nga prindër emigrantë në Nju Jork. Ajo filloi të bënte kozmetikën e saj personale dhe t’i shiste ato nëpër sallonet e bukurisë së zonës. Me ndihmën financiare të babait të saj, Estee hapi dyqanin e saj në Manhatan në mesin e viteve 1940. Bashkëshorti i saj e ndihmoi që të drejtonte biznesin, madje dhe djemtë u përfshinë, Leonard dhe Ronald. Sot, kompania akoma drejtohet nga fëmijët dhe nipërit e familjes Lauder. Leonard është Presidenti i Kompanisë Estee Lauder Cosmetics. Ronaldi është Presidenti i Klinikës, ndërsa vajzat e tij, kanë poste të fuqishme në kompani. Leonard ka një pasuri prej 8,1 bilionësh dollarë ndërsa vëllai i tij Ronald 3,8 bilion. Familja gjithashtu është tepër filantropike. Ajo ka fondacionin Lauder Foundation që është një organizatë bamirëse.

7. Familja Tisch

Perandorët e arteve

Familja Tisch është e lidhur ngushtë me Korporatën Loews dhe filantropinë e arteve, por Laurence Allen Tisch dhe vëllai i tij i vogël Preston Robert themeloi perandorinë e hoteleve. Investimi i tyre i parë nisi kur Larry bindi prindërit e tij ta ndihmonin për të investuar në një hotel rezort në Nju Xhërsi. Bob shumë shpejt iu bashkua biznesit dhe vëllezërit Tisch morën Korporatën Loews nga Studiot MGM. Sot, kjo korporatë merret me sigurime, naftën dhe transportin nëpërmjet tubacioneve, përveç hoteleve. Larry është investitor kryesore në CBS, ku fitoi një post në bordin drejtues, ndërsa Bob bleu një pjesë të aksioneve të skuadrës New York Giants në vitin 1991. Familja është tepër filantropike. Ajo jep shumë bamirësi si në Parkun Zoologjik Qendror, shkolla arti, dhe në fusha sporti në qytetin e Nju Jorkut. Kunatat Joan dhe Wilma Tisch tani kontrollojnë pasurinë e familjes të ndërtuar nga bashkëshortët e tyre Bob dhe Larry. Wilma ka një pasuri prej 1,5 bilion dollarësh, ndërsa Joan ka 2,9 bilion. Djali i Larry-t, Andrew është së fundmi Kryetari i Komitetit Ekzekutiv të bordit Loews. Edhe brezat e rinj të kësaj familje po tregojnë vlerën e tyre në biznesin familjar.

6. Familja Vanderbilt

Industria

Vanderbilt është një nga familjet e vjetra më të pasura. Familja ka prejardhje hollandeze, dhe u bë me rëndësi gjatë dekadave të fundit të shekullit 19. Comelius Vanderbilt, lindur në 1794, u rrit në varfëri, por arriti ta linte mënjanë atë. Që në moshë të re punoi në biznesit e anijeve të babait të tij, dhe arriti të ndërtonte një perandori të prodhimit të anijeve. Ai dhe pasardhësit e tij e zgjeruan biznesin e tyre në industri të tjera përfshi dhe biznesin hekurudhor. Billy, djali i Comelius trashëgoi 95% të pasurisë së babait të tij, dhe vazhdoi të investonte në hekurudhat. Ai ka marrë kreditet e ndërtimit të Terminalit Qendror në Nju Jork. Por pas Billy-t, pjesa më e madhe e familjes Vanderbilts shpenzoi shumë para në pasuri të patundshme. Gloria Vanderbilt, pasardhëse e Comelius-it nga ana e babait, ishte një dizenjatore e blu xhinseve. Djali i saj, Anderson Cooper, punon si spiker tek CNN.

5. Familja Walton

Sulltanët e qendrave tregtare

Familja më e pasur në vend e ndërtoi pasurinë e saj në një fondacion të patundur: “Çmimet më të ulëta kudo, në çdo kohë”. Sam Walton dhe vëllai i tij Bud hapën dyqanin e parë në vitin 1945 në Arkansas. Familja Walton solli një qendër tregtare me rëndësi. Pas suksesit të modelit të biznesit për Walmart, vëllezërit Walton themeluan Klubin Sam në vitin 1983. Jim Walton, djali i vogël i Sam-it, ka një pasuri prej 36,8 bilionësh dollarë duke e future në listën e revistës Forbes në 10-shen më të pasur në botë. Motra më e madhe e Jim-it, Alice, ndodhet në listë një shkallë më poshtë se ai me një pasuri prej 36,4 bilionë. Ajo e investon paranë e saj në Muzeun Artistik Amerikna “Crystal Bridges” në Arkansas, në të cilën është edhe drejtore. Alice është gjithashtu filantropiste që ka krijuar një komitet veprimi politik në mbështetje të drejtimit të Hillary Clinton. 4 anëtarë të familjes Walton Christy, Alice, Jim dhe Robson së bashku arrijnë në një pasuri prej 136 bilionë dollarësh. Bëjnë pjesë në 10 familjet më të pasura amerikane.

4. Familja Rockefeller

Miliarderët bankarë

Rokfellerët janë një familje amerikane me një rëndësi të madhe në industrinë bankare dhe vitet e fundit, ata kanë pasur hyrje edhe në fushën e politikës. Ndërsa shumë prej familjeve të pasura kanë humbur pushtetin e tyre përgjatë viteve, familja Rockfeller e ka bërë perandorinë e saj edhe më të madhe. Kjo familje erdhi në Shtete të Bashkuara, nga Gjermania dikur rreth viteve 1720. Pasuria e John D. Rockefeller filloi kur themeloi një biznes prodhues që ushqente trupat e Unionit gjatë Luftës Civile. Pas Luftës, ai filloi të investonte në vaj dhe themeloi kompaninë Standard Oil në vitin 1870 me një kapital prej 1 mln dollarësh, duke e bërë kompaninë më të madhe të asaj kohe në vend. John D. gjithashtu investoi në projekte madhështore të pasurive të patundshme në qytetin e Nju Jorkut, ku dhe jetonte me familjen. Djali i John-it investoi edhe ai në pronësi të patundshme dhe në fund u bë aksioneri kryesor në Chase Bank. Djali tjetër i John-it, Nelson vendosi t’i hynte politikës, duke shërbyer 4 mandate si Guvernator i Nju Jorkut. Vëllai i tij John i tretë dhuroi 175 mln dollarë në ndërtimin e Lincoln Center. Sot djali i John-it të Tretë, Jay aktualisht shërben si senator i Shteteve të Bashkuara në Virxhinian Perëndimore dhe ka punuar këtu që nga viti 1984.

3. Familja Kennedy

Të fuqishmit e politikës

Familja Kennedy që vjen nga një familje emigrantësh irlandezë është shembull thelbësor i “ëndrrës amerikane”. Kennedy-t e parë emigruan nga Irlanda në Boston në vitin 1848, dhe pas një brezi, një nga anëtarët e familjes hyri në politikë, kur Patrick Joseph shërbeu si Përfaqësues i Shtetit dhe më pas Guvernator i Masaçusets. Djali i Patrick Joseph, u bë ambasador i Shteteve të Bashkuara në Mbretërinë e Bashkuar dhe kishte 9 fëmijë. Tre nga djemtë e tij, John, Robert dhe Ted u bënë figura politike të qeverisë amerikane. John Kennedy u bë president i SHBA-së në vitin 1961 dhe shërbeu deri në vitin 1963 pasi u vra. Edhe vëllai i tij, Robert, u vra pak kohë pasi fitoi zgjedhjet e para të Kalifornisë për zgjedhjet presidenciale. Që nga viti 1962 deri në 2009-n, Ted ishte Senator i Masaçusets, duke qenë kështu i treti për periudhën më të gjatë kohore të shërbimit si senator. Ai vdiq në 2009 pas luftës me kancerin e trurit. Por shumë pjesëtarë të tjerë të familjes Kennedy kanë qenë të aktivizuar. Vajza e John Kennedy-t është ambasadore e SHBA-së në Japoni. Më së shumti familja Kennedy është e njohur për fatkeqësitë që i kanë ndodhur. Ka disa variante për tragjeditë e familjes Kennedy. Familja Kennedy, është e njohur dhe për fatkeqësitë që e kanë pllakosur atë duke e reduktuar atë në një grusht pasardhësish të mbijetuar, që tashmë mund të numërohen me gishtat e njërës dorë, duke u cilësuar madje edhe si “e mallkuar”. Një familje e shquar politike irandezo-amerikane, ajo kishte marrë parashikime se do të kthehej në një prej dinastive më të fuqishme të vendit. Në fillim të viteve 1960, analistët e cilësuan presidencën e John Kennedy-t si të parin e një dinastie në Shtëpinë e Bardhë. Por pas vrasjes së Presidentit dhe pas vrasjes së vëllait të tij, Robert Kennedy, pesë vite më vonë, në vitin 1968, kjo ide do të venitej nga mendja e publikut. Historia e gjatë e tragjedisë në familjen Kennedy nuk shënon vetëm këto dy vdekje të parakohshme. Vëllai i tyre i madh, Xhozef, ishte vrarë gjatë Luftës së Dytë Botërore, ndërkohë që motra e tyre, Kethlin, kishte humbur jetën në një aksident ajror. Në vitet ’80 dhe ’90 dy prej fëmijëve të Robert Kennedy-t dhe djali i vetëm i John Kennedy-tu ndanë nga jeta në moshë shumë të re në aksidente të ndryshme.

2. Familja Bush

Anëtarët e familjet Bush kanë shërbyer edhe në degën ekzekutive dhe legjislative të qeverisë. Familja nxorri dy presidentë dhe guvernatorë shteti nga rradhët e saj në SHBA. Pasuria e Familjes Bush vlerësohet të jetë 60 mln dollarë. Duke njohur lidhjet e forta në Teksas, Familja Bush pritet të jetë vetëm manjate e naftës dhe vajit, por nafta nuk është e vetmja industri nga e cila kjo familje ka përfitim. Ajo është e shquar edhe në botën e investimit. Gjatë Luftës së Parë Botërore, ndërmarrjet e biznesit të Samuel Bush e ndihmuan atë të ndërtojë pasurinë e familjes. Djali i Samuel, Prescott, u bë i pasur me anë të financave, në Union Banking Corp por edhe falë vajit, si anëtar i Industrisë ku filloi edhe djali i tij Xhorxh W Bush. Xhorxh Bush u martua me Barbara Pierce, dhe kanë 6 fëmijë. Ai u zgjodh President në vitin 1988. Më pas djali i tij George W. e pasoi në vitin 2000. Tani ai i gëzohet pensionit të tij si një gjysh i përkushtuar.

1. Familja Clinton

Veteranët e Shtëpisë së Bardhë

Si familje e re, e madhe, politike, Familja Clinton vazhdoi t’i zgjerojë arritjet e saj në botën e politikës dhe filantropisë. Ish-Presidenti Bill Clinton dëshironte të bëhej muzikant përpara se të takonte John Kennedy-n dhe të frymëzohej e shtyhej nga ai drejt fushës së politikës. Duke e filluar si guvernator i Arkansasit në vitin 1976, Bill ndërtoi rrugën e tij drejt Shtëpisë së Bardhë në vitin 1992 për dy mandate të suksesshme. Gruaja e tij Hillary Clinton, ishte mësuese dhe avokate përpara se të merrte titullin Zonja e Parë. Ajo ka luajtur një rol të madh mbështetës dhe këshillues për Bill-in gjatë karrierës së tij politike, ndërsa ndërtonte të vetën. Një avokate e madhe e reformave të kujdesit shëndetësor dhe çështjeve të tjera me rëndësi, ajo u zgjodh Senatore e Nju Jorkut në vitin 2000, dhe tani shërben si Sekretare e Shtetit. Eksperienca e saj e bën atë një zgjedhje të denjë për presidencën në vitin 2016. Vajza e Clinton-ëve, Chelsea po ndjek gjurmët e babait të saj, si një korrespondente e zonja në NBC. Ajo dhe bashkëshorti i saj po presin fëmijën e parë. Të shohim nëse edhe ai do lërë gjurmë në politikë. /Voal-online.ch

Miliarda euro të shpenzuara për një paqe që po lëkundet. Gabimet strategjike në menaxhimin e Bosnjës dhe Kosovës po vërtetojnë se drejtësia e diktuar nga jashtë po dështon të përmbushë standardet dhe nevojat e popujve të rajonit.

Ballkani Perëndimor po kalon një fazë turbullirash, ku arkitektura e ndërtuar me dekada nga komuniteti ndërkombëtar po tregon shenja të rënda lodhjeje dhe dështimi. Dy shtyllat kryesore të kësaj pranie – Zyra e Përfaqësuesit të Lartë (OHR) në Bosnjë-Hercegovinë dhe Dhomat e Specializuara të Kosovës (DHSK) in Hagë – gjenden sot në qendër të kritikave të ashpra.

Në mesin e largimeve të paralajmëruara dhe raporteve ligjore dëmtuese, pyetja që shtrohet është shumë e thjeshtë: A po shërbejnë këto institucione për të ardhmen e rajonit, apo janë shndërruar në pengesa për stabilitetin dhe drejtësinë?

Paradoksi i Christian Schmidt në Bosnjë

Lajmi se Përfaqësuesi i Lartë në Bosnjë, Christian Schmidt, po largohet nga detyra, është pritur me një ndjenjë lehtësimi nga shumë vëzhgues. Megjithatë, trashëgimia e tij mbetet një thikë me dy presa.

Nga njëra anë, Schmidt duhet vlerësuar për guximin e treguar në vitin 2023, kur shpalli ligjin që çoi në ndjekjen penale të Milorad Dodik për sfidimin e autoritetit të OHR-së. Ishte një lëvizje e domosdoshme për të frenuar separatizmin e rrezikshëm të Republikës Srpska.

Nga ana tjetër, vendimi i tij i vitit 2022 për të ndryshuar rregullat e numërimit të votave menjëherë pas mbylljes së kutive zgjedhore mbetet një njollë e pashlyeshme në CV-në e tij.

Sepse ai veprim jo vetëm që krijoi kaos, por favorizoi hapur interesat etno-nacionaliste kroate, duke injoruar vendimet e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut (GJEDNJ). Në vend që ta orientonte Bosnjën drejt një sistemi ku të drejtat individuale mbizotërojnë mbi ato etnike, Schmidt e përforcoi ndarjen tribale të vendit. Tani që flitet për pasardhësin e tij, rreziku është edhe më i madh.

Ideja për të emëruar një amerikan në krye të OHR-së, që dikur do të dukej si zgjidhja ideale, sot ngjan me një “çmenduri” gjeopolitike. Administrata Trump ka treguar tashmë një qasje transaksionale alarmante, duke hequr sanksionet ndaj Dodik në shkëmbim të interesave ekonomike.

Ndaj dhënia fuqi diktatoriale një administrate që paqen e sheh si biznes, do të thoshte fundi i aspiratave evropiane të Bosnjës.

Haga dhe hije mbi drejtësinë e Kosovës

Situata në Kosovë nuk është më pak dramatike. Dhomat e Specializuara, të krijuara nën presionin ndërkombëtar për të gjykuar krerët e UÇK-së, po përballen me një krizë legjitimiteti. Një raport i fundit nga Komiteti i Barit për të Drejtat e Njeriut të Anglisë dhe Uellsit (BHRC), ka hedhur dyshime serioze mbi procesin që po zhvillohet në Hagë.

Raporti nxjerr në pah shkelje që prekin thelbin e drejtësisë: nga mohimi i lirimit me kusht deri te pranueshmëria e provave të dyshimta, shpesh të furnizuara nga qeveria e Serbisë.

Parimi i “barazisë së armëve” midis prokurorisë dhe mbrojtjes, duket se ekziston vetëm në letër. Si dikush që dikur ka nxitur liderët kosovarë të pranonin krijimin e kësaj gjykate, sot ndjej peshën e një mea culpa.

Drejtësia që po jepet në Hagë nuk po përmbush standardet evropiane dhe as nevojat e popullit të Kosovës për një proces të drejtë. Kur një institucion që kushton qindra miliona euro dështon të garantojë paanshmërinë, ai pushon së qeni mjet drejtësie. Dënimi i ish-krerëve të UÇK-së në këto rrethana do të festohej vetëm në Beograd, ndërkohë që do të minonte rëndë autoritetin e drejtësisë ndërkombëtare kudo tjetër.

Drejt një udhëkryqi të rrezikshëm

Bosnja dhe Kosova janë dy anët e të njëjtës monedhë të dështimit ndërkombëtar. Në Bosnjë, kemi një institucion me fuqi “monarkike” që po përdoret për pazare etnike. Në Kosovë, kemi një gjykatë që rrezikon të shndërrohet në një instrument për rishkrimin e historisë së luftës çlirimtare.

Zgjidhja për Bosnjën nuk mund të jetë thjesht transferimi i përgjegjësive te BE-ja. Përpara se OHR të mbyllet, Bosnja ka nevojë për një kushtetutë të re që e transformon atë në një shtet demokratik funksional.

Sa i përket Kosovës, DHSK duhet t’i nënshtrohet një monitorimi të rreptë dhe të pavarur. Drejtësia nuk mund të blihet me miliona euro nëse ajo shkel parimet bazë të të drejtave të njeriut.

Nëse komuniteti ndërkombëtar nuk reflekton mbi këto gabime, arkitektura e paqes në Ballkan do të mbetet aq e brishtë sa mund të shembet nga lëkundja e parë gjeopolitike. Paqja pa një drejtësi të mirëfilltë, është vetëm një armëpushim i zgjatur.

Shënim: Daniel Serwer është profesor në Universitetin Johns Hopkins dhe ekspert i njohur për menaxhimin e konflikteve dhe politikën e jasme amerikane. Ai ka shërbyer si diplomat i lartë në Ballkan, duke luajtur një rol kyç në proceset e paqes në Bosnjë-Hercegovinë dhe Kosovë.

Shtëpia e Bardhë ka konfirmuar se Nick Stewart (FDD Action)i është bashkuar si këshilltar ekipit që po negocion një marrëveshje për t’i dhënë fund luftës me Iran.

Në një deklaratë zyrtare, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Olivia Wales, e cilësoi Stewart si një ekspert të mprehtë dhe me përvojë në çështjet e politikës, duke theksuar se ai do të jetë një aset i rëndësishëm për ekipin e drejtuar nga i dërguari special, Steve Witkoff.

“Nick Stewart është një specialist i aftë dhe me përvojë, i cili i shton vlerë ekipit të talentuar të të dërguarit special Witkoff. Ai sjell një përvojë të gjerë në lidership dhe në politikat që lidhen me Iranin, si nga puna e tij në Departamentin e Shtetit gjatë administratës së parë të Donald Trump, ashtu edhe në Kapitol”, thuhet në deklaratë.

Sipas autoriteteve amerikane, Stewart është rekrutuar nga Jared Kushner dhe më parë ka punuar për degën lobuese të  Fondacionit për Mbrojtjen e Demokracisë, një organizatë e njohur për qëndrimet e saj të ashpra dhe mbështetjen e fortë për veprime ushtarake ndaj Iranit.

Financieri i Wall Street-it, Chirayu Rana, personi anonim “John Doe” që ngriti një padi sensacionale — dhe mjaft të kontestuar — për ngacmim seksual ndaj një drejtuesi të JPMorgan Chase, është larguar nga firma e investimeve Bregal Sagemount, bëjnë të ditur burimeve të larta të kompanisë për “The Post”.

Gazetë kontaktoi Bregal Sagemount për një koment përpara se të publikonte lajmin ekskluziv që zbulonte identitetin e “John Doe”.

Disa orë më vonë, drejtues të burimeve njerëzore dërguan një deklaratë ku thuhej se Rana nuk ishte më pjesë e kompanisë.

“Chirayu Rana ka qenë i punësuar në Bregal Sagemount nga 20 tetori 2025 deri më 2 prill 2026. Ai nuk është më punonjës,” shkruanin drejtuesit e tij tashmë ish-punëdhënës. “Nuk jemi në gjendje të ndajmë informacione të tjera (mbi rrethanat e largimit të tij).”

Adresa e emailit të Rana-s në kompani, e cila ka selinë në Manhattan, në 200 Park Avenue, duket ende aktive. Një zëdhënës i Bregal nuk iu përgjigj kërkesës së “The Post” për koment të mëtejshëm.

Ndërkohë, ish-financieri ka nisur të fshijë gjurmët e tij digjitale pasi u publikua lajmi se ai qëndronte pas akuzave ndaj Lorna Hajdini, duke çaktivizuar profilet e tij në LinkedIn dhe Instagram.

Dokumenti shpërthyes gjyqësor, i depozituar fillimisht të hënën në një gjykatë shtetërore në Nju Jork dhe më pas i tërhequr për “korrigjime”, pretendonte se Lorna Hajdini e kishte droguar Chirayu Rana me Rohypnol dhe Viagra, e kishte kërcënuar me bonusin për të përfituar marrëdhënie seksuale dhe e kishte përndjekur në apartamentin e tij në Manhattan.

Por këto akuza, që u bënë virale, po rrëzohen pothuajse po aq shpejt sa u përhapën.

“The Post” ka konfirmuar se të dy raportonin te dy drejtorë të ndryshëm menaxhues, çka do të thotë se Hajdini nuk kishte asnjë mundësi të ndikonte në kompensimin vjetor të tij.

Padia e Rana-s kërkonte dëmshpërblime të papërcaktuara për humbje të ardhurash, stres emocional dhe dëmtim të pretenduar të reputacionit.

Një hetim i brendshëm i JPMorgan, që shqyrtoi email-e, regjistra telefonikë dhe deklarata dëshmitarësh, nuk gjeti “asnjë provë” që mbështeste pretendimet e “John Doe”, sipas një zëdhënësi të bankës.

“Pas hetimit, nuk besojmë se këto pretendime kanë bazë,” tha zëdhënësi, i cili nuk pranoi të japë detaje mbi identitetin e paditësit, por shtoi se ai kishte refuzuar të merrte pjesë në hetim ose të jepte fakte kyçe.

Një burim i tha “The Post” se Rana kishte tentuar pa sukses të negocionte një pagesë nga JPMorgan që arrinte në “miliona”.

Ndërkohë ekipi ligjor i Hajdinit ishte edhe më i prerë.

“Lorna i mohon kategorikisht këto akuza,” thanë avokatët e saj në një deklaratë. “Ajo nuk ka pasur kurrë asnjë sjellje të papërshtatshme me këtë individ dhe nuk ka qenë kurrë në vendin ku pretendohet se ka ndodhur sulmi seksual.”

Miq të drejtueses, që e përshkruan si një yll në ngritje në bankë, thonë se situata ka qenë shkatërruese për të. “Ai e ka njollosur me një fabrikim të plotë,” tha një i afërt për “The Post” të enjten.

Nga ana tjetër Rana ka pasur një karrierë të lëvizshme në disa nga institucionet më prestigjioze financiare të Wall Street-it.

I diplomuar në Rutgers University dhe ish-lojtar basketbolli në kolegj, ai ka punuar më parë në Houlihan Lokey, Credit Suisse, Morgan Stanley dhe The Carlyle Group, përpara se t’i bashkohej ekipit të financave me levë të JPMorgan në pranverën e vitit 2024.

Deri në maj të vitit 2025, marrëdhënia ishte përkeqësuar. Chirayu Rana paraqiti një ankesë të brendshme në JPMorgan, duke pretenduar ngacmime dhe hakmarrje të bazuara në racë dhe gjini.

Më pas, ai u punësua te Bregal Sagemount, një firmë relativisht diskrete e fokusuar në rritje, e drejtuar nga ish-punonjësi i Goldman Sachs, Gene Yoon, që menaxhon miliarda në kapital.

Aty, Rana kishte për detyrë të gjeneronte dhe të financonte marrëveshje në fushat e softuerit, fintech-ut dhe IT-së në shëndetësi, përpara largimit të tij misterioz muajin e kaluar.

./New York Post

Mr. Vice President, Mr. Speaker, Members of Congress, representatives of the American People across all states, territories, cities and communities.

I would like to take this opportunity to express my particular gratitude to you all for the great honour of addressing this Joint Meeting of Congress and, on behalf of The Queen and myself, to thank the American people for welcoming us to the United States to mark this semi-quincentennial year of the Declaration of Independence.

And for all of that time, our destinies as Nations have been interlinked. As Oscar Wilde said, “We have really everything in common with America nowadays except, of course, language!”

Ladies and gentlemen, we meet in times of great uncertainty; in times of conflict from Europe to the Middle East which pose immense challenges for the international community and whose impact is felt in communities the length and breadth of our own countries.

We meet, too, in the aftermath of the incident not far from this great building that sought to harm the leadership of your Nation and to foment wider fear and discord. Let me say with unshakeable resolve: such acts of violence will never succeed. Whatever our differences, whatever disagreements we may have, we stand united in our commitment to uphold democracy, to protect all our people from harm, and to salute the courage of those who daily risk their lives in the service of our countries.

Standing here today, it is hard not to feel the weight of history on my shoulder – because the modern relationship between our two Nations and our own peoples spans not merely 250 years, but over four centuries. It is extraordinary to think that I am the nineteenth in our line of Sovereigns to study, with daily attention, the affairs of America. So, I come here today with the highest respect for the United States Congress; this citadel of democracy created to represent the voice of all American people to advance sacred rights and freedoms. Speaking in this renowned chamber of debate and deliberation, I cannot help but think of my late mother, Queen Elizabeth, who, in 1991, was also afforded this signal honour and similarly spoke under the watchful eye of the Statue of Freedom above us. Today, I am here on this great occasion in the life of our Nations to express the highest regard and friendship of the British people to the people of the United States.

As you may know, when I address my own Parliament at Westminster, we still follow an age-old tradition and take a member of Parliament ‘hostage’, holding him or her at Buckingham Palace until I am safely returned. These days, we look after our ‘guest’ rather well – to the point that they often do not want to leave! I don’t know,

Mr Speaker, if there were any volunteers for that role here today…?

As I look back across the centuries, Mr Speaker, there emerge certain patterns; certain self-evident truths from which we can learn and draw mutual strength. With the Spirit of 1776 in our minds, we can perhaps agree that we do not always agree – at least in the first instance! Indeed, the very principle on which your Congress was founded – no taxation without representation – was at once a fundamental disagreement between us, and at the same time a shared democratic value which you inherited from us. Ours is a partnership born out of dispute, but no less strong for it… So perhaps, in this example, we can discern that our Nations are in fact instinctively like-minded – a product of the common democratic, legal and social traditions in which our governance is rooted to this day. Drawing on these values and traditions, time and again, our two countries have always found ways to come together. And by Jove, Mr. Speaker, when we have found that way to agree, what great change is brought about – not just for the benefit of our peoples, but of all peoples.

This, I believe, is the Special ingredient in our Relationship. As President Trump himself observed during his State Visit to Britain last Autumn, ‘The bond of kinship and identity between America and the United Kingdom is priceless and eternal. It is irreplaceable and unbreakable.’

This is by no means my first visit to Washington, D.C. – the capital of this great Republic. It is in fact my 20th visit to the United States, and my first as King and Head of the Commonwealth. This is a city which symbolises a period in our shared history, or what Charles Dickens might have called ‘A Tale of Two Georges’: the first President, George Washington, and my five-times Great Grandfather, King George III. King George never set foot in America and, please rest assured, I am not here as part of some cunning rearguard action!

The Founding Fathers were bold and imaginative rebels with a cause. 250 years ago (or, as we say in the United Kingdom, just the other day….) they declared Independence. By balancing contending forces and drawing strength in diversity, they united thirteen disparate colonies to forge a Nation on the revolutionary idea of ‘life, liberty and the pursuit of happiness’. They carried with them, and carried forward, the great inheritance of the British Enlightenment – as well as the ideals which had an even deeper history in English Common Law and Magna Carta.

These roots run deep, and they are still vital. Our Declaration of Rights of 1689 was not only the foundation of our constitutional Monarchy, but also provided the source of so many of the principles reiterated – often verbatim – in the American Bill of Rights of 1791. And those roots go even further back in our history: the U.S. Supreme Court Historical Society has calculated that Magna Carta is cited in at least 160 Supreme Court cases since 1789, not least as the foundation of the principle that executive power is subject to checks and balances. This is the reason why there stands a stone, by the River Thames at Runnymede where Magna Carta was signed in the year 1215. This stone records that an acre of that ancient and historic site was given to the U.S.A. by the people of the United Kingdom, to symbolise our shared resolve in support of liberty, and in memory of President John F. Kennedy.

Distinguished members of the 119th Congress, it is here in these very halls that this spirit of liberty and the promise of America’s Founders is present in every session and every vote cast.

Not by the will of one, but by the deliberation of many, representing the living mosaic of the United States. In both of our countries, it is the very fact of our vibrant, diverse and free societies that gives us our collective strength, including to support victims of some of the ills that, so tragically, exist in both our societies today.

And, Mr. Speaker, for many here – and for myself – the Christian faith is a firm anchor and daily inspiration that guides us not only personally, but together as members of our community. Having devoted a large part of my life to interfaith relationships and greater understanding, it is that faith in the triumph of light over darkness which I have found confirmed countless times. Through it I am inspired by the profound respect that develops as people of different faiths grow in their understanding of each other. It is why it is my hope – my prayer – that, in these turbulent times, working together and with our international partners, we can stem the beating of ploughshares into swords…

I am mindful that we are still in the season of Easter, the season that most strengthens my hope. It is why I believe, with all my heart, that the essence of our two Nations is a generosity of spirit and a duty to foster compassion, to promote peace, to deepen mutual understanding and to value all people, of all faiths, and of none.

The Alliance that our two Nations have built over the centuries – and for which we are profoundly grateful to the American people – is truly unique. And that Alliance is part of what Henry Kissinger described as Kennedy’s ‘soaring vision’ of an Atlantic Partnership based on twin pillars: Europe and America. That Partnership, I believe Mr. Speaker, is more important today than it has ever been.

The first reigning British Sovereign to set foot in America was my Grandfather, King George VI. He visited in 1939 with my beloved Grandmother, Queen Elizabeth The Queen Mother. The forces of Fascism in Europe were on the march, and some time before the United States had joined us in the defence of freedom. Our shared values prevailed.

Today, we find ourselves in a new era, but those values remain.

It is an era that is, in many ways, more volatile and more dangerous than the world to which my late Mother spoke, in this Chamber, in 1991.

The challenges we face are too great for any one Nation to bear alone. But in this unpredictable environment, our Alliance cannot rest on past achievements, or assume that foundational principles simply endure. As my Prime Minister said last month: ‘ours is an indispensable partnership. We must not disregard everything that has sustained us for the last eighty years. Instead, we must build on it’.

Renewal today starts with security. The United Kingdom recognizes that the threats we face demand a transformation in British defence. That is why our country, in order to be fit for the future, has committed to the biggest sustained increase in defence spending since the Cold War – during part of which, over fifty years ago, I served with immense pride in the Royal Navy, following in the Naval footsteps of my Father, Prince Philip, Duke of Edinburgh; my Grandfather, King George VI; my Great-Uncle, Lord Mountbatten; and my Great-Grandfather, King George V.

This year, of course, also marks the 25th anniversary of 9/11. This atrocity was a defining moment for America and your pain and shock were felt around the whole world. During my visit to New York, my wife and I will again pay our respects to the victims, the families, and the bravery shown in the face of terrible loss. We stood with you then. And we stand with you now in solemn remembrance of a day that shall never be forgotten.

In the immediate aftermath of 9/11, when NATO invoked Article 5 for the first time, and the United Nations Security Council was united in the face of terror, we answered the call together – as our people have done so for more than a century, shoulder to shoulder, through two World Wars, the Cold War, Afghanistan and moments that have defined our shared security.

Today, Mr. Speaker, that same, unyielding resolve is needed for the defence of Ukraine and her most courageous people – it is needed in order to secure a truly just and lasting peace. From the depths of the Atlantic to the disastrously melting ice-caps of the Arctic, the commitment and expertise of the United States Armed Forces and its allies lie at the heart of NATO, pledged to each other’s defence, protecting our citizens and interests, keeping North Americans and Europeans safe from our common adversaries.

Our defence, intelligence and security ties are hardwired together through relationships measured not in years, but in decades.

Today, thousands of U.S. service personnel, defence officials and their families are stationed in the United Kingdom, as British personnel serve with equal pride across thirty American States. We are building F-35s together. And we have agreed the most ambitious submarine programme in history – AUKUS – in partnership with Australia, a country of which I am also immensely proud to serve as Sovereign.

We do not embark on these remarkable endeavours together out of sentiment. We do so because they build greater shared resilience for the future, so making our citizens safer for generations to come.

Our common ideals were not only crucial for liberty and equality, they are also the foundation of our shared prosperity. The Rule of Law: the certainty of stable and accessible rules, an independent judiciary resolving disputes and delivering impartial justice. These features created the conditions for centuries of unmatched economic growth in our two countries. This is why our governments are concluding new economic and technology agreements – to write the next chapter of our joint prosperity and ensure that British and American ingenuity continues to lead the world.

Our nations are combining talent and resources in the technologies of tomorrow: our new partnerships in nuclear fusion and quantum computing, and in A.I. and drug discovery, holding the promise of saving countless lives.

More broadly, we celebrate the $430 billion in annual trade that continues to grow; the $1.7 trillion in mutual investment that fuels that innovation; and the millions of jobs on both sides of the Atlantic supported across both economies. These are strong foundations on which to continue to build, for generations yet unborn.

Our ties in education, research, and cultural exchange empower citizens and future leaders of both countries.

The Marshall Scholarship, named after the great General George Marshall, and the Association of which I am so proud to be Patron, are emblematic of the connection between our two nations. Since its founding, more than 2,300 scholarships have been awarded, opening doors for Americans from all walks of life to study at the UnitedKingdom’s leading universities.

So as we look toward the next 250 years, we must also reflect on our shared responsibility to safeguard Nature, our most precious and irreplaceable asset.

Millennia before our Nations existed, before any border drawn, the mountains of Scotland and Appalachia were one; a single, continuous range, forged in the ancient collision of continents.

The natural wonders of the United States of America are indeed a unique asset, and generations of Americans have risen to this calling: indigenous, political and civic leaders, people in rural communities and cities alike, have all helped to protect and nurture what President Theodore Roosevelt called ‘the glorious heritage’ of thisland’s extraordinary natural splendour, on which so much of its prosperity has always depended.

Yet even as we celebrate the beauty that surrounds us, our generation must decide how to address the collapse of critical natural systems, which threatens far more than the harmony and essential diversity of Nature. We ignore at our peril the fact that these natural systems – in other words, Nature’s own economy – provide the foundation for our prosperity and our national security.

The story of the United Kingdom and the United States is, at its heart, a story of reconciliation, renewal and remarkable partnership.

From the bitter divisions of 250 years ago, we forged a friendship that has grown into one of the most consequential Alliances in human history.

I pray with all my heart that our Alliance will continue to defend our shared values, with our partners in Europe and the Commonwealth, and across the world, and that we ignore the clarion calls to become ever more inward-looking.

Mr. Speaker, Mr. Vice-President, distinguished ladies and gentlemen, America’s words carry weight and meaning, as they have since Independence. The actions of this great Nation matter even more. President Lincoln understood this so well, with his reflection in the magisterial Gettysburg Address that the world may little note what we say, but will never forget what we do. And so, to the United States of America, on your 250th birthday, let our two countries rededicate ourselves to each other in the selfless service of our peoples and of all the peoples of the world.

God bless the United States and God bless the United Kingdom.

Sulmi i së shtunës me armë zjarri gjatë “Darkës së Korrespodentëve” në Shtëpinë e Bardhë  ka ndodhur në Washington Hilton në Connecticut Avenue – i njëjti hotel në të cilin ish-presidenti Ronald Reagan është qëlluar dhe plagosur në vitin 1981.

Ky sulm kishte ndodhur më 30 mars 1981, kur fajtori, John Hinckley Jr, kishte qëlluar mbi Reagan ndërsa ai po kthehej në limuzinën e tij pas një fjalimi brenda hotelit.

Reagan i mbijetoi sulmit, por ishte plagosur rëndë nga një plumb që i kishte thyer një brinjë dhe i kishte shpuar njërën nga mushkëritë.

Sekretari i Shtypit i Shtëpisë së Bardhë, James Brady, ishte plagosur në të njëjtin incident, si dhe një agjent i Shërbimit Sekret dhe një oficer lokal i Departamentit të Policisë Metropolitane.

Brady kishte pësuar dëmtime në tru gjatë incidentit dhe ka mbetur i paaftë për pjesën tjetër të jetës së tij.

Hinckley u shpall i pafajshëm për shkak të gjendjes së çmendur, por u mbyll në një pjesë të sigurisë së lartë të Spitalit St Elizabeth të Uashingtonit deri në daljen nga spitali në vitin 2016.

—-

Paniku shpërtheu në darkën vjetore të Shoqatës së Korrespondentëve të Shtëpisë së Bardhë në mbrëmjen e 25 prillit, pasi u dëgjuan të shtëna pranë një pike sigurie jashtë sallës së banketit, duke detyruar evakuimin e presidentit Donald Trump dhe qindra të ftuarve të profilit të lartë.

Agjentët e shërbimit sekret amerikan e larguan me shpejtësi Trumpin nga skena, ndërsa forcat e rendit vërshuan në vendngjarje me armë në duar.

Të pranishmit, të veshur me rroba formale, u panë duke u fshehur nën tavolina në një gjendje të mbizotëruar nga hutimi dhe frika.

Autoritetet konfirmuan se një i dyshuar u arrestua pranë zonës kryesore të kontrollit. Presidenti më vonë e identifikoi atë si një burrë 31-vjeçar nga Kalifornia, që besohet të ketë vepruar i vetëm.

Kaos në “Nerd Prom”

Ngjarja ndodhi pak pas fjalëve hapëse dhe gjatë shërbimit të darkës, pak përpara se Trump ta mbante fjalimin kryesor në këtë gala, një ngjarje e rëndësishme në kalendarin politik dhe mediatik të Uashingtonit.

Një reporter i Radios Evropa e Lirë në vendngjarje përshkroi se kishte dëgjuar disa shpërthime të forta, të ndjekura nga thirrje “të shtëna me armë”, gjë që shkaktoi panik në gjithë sallën.

Derisa Policia e rrethoi hotelin, helikopterët fluturonin mbi të dhe njësitë taktike siguruan perimetrin.

Në një deklaratë në vonë në Shtëpinë e Bardhë, Trump tha se kishte dashur të qëndronte në darkë, por ishte lejuar nga sigurimi.

Ai konfirmoi se i dyshuari ishte i armatosur me disa armë dhe se të paktën një oficer policie u qëllua, por shpëtoi falë jelekut antiplumb.

“Ai u qëllua nga një distancë shumë e afërt me një armë shumë të fuqishme, por jeleku e kreu punën e vet”, tha Trump, duke e përshkruar gjendjen e oficerit si stabile dhe me “gjendje të mirë shpirtërore”.

Hetimi

Zyrtarët thanë se një hetim është duke u zhvilluar, dhe se agjentë federalë që po i marrin në pyetje dëshmitarë dhe po kontrollojnë banesën e të dyshuarit.

Ushtruesi i detyrës së prokurorit të përgjithshëm, Todd Blanche, tregoi se ngritja e aktakuzës së shpejti, ndërsa drejtori i FBI-së, Kash Patel, tha se hetuesit po punojnë për të ndërtuar një pasqyrë të plotë të ngjarjes.

Trump tha se autoritetet besojnë që i dyshuari ishte veproi i vetëm dhe se nuk ka shenja të menjëhershme për ndonjë komplot më të gjerë apo lidhje të huaja.

Të shtënat shtojnë shqetësimet e vazhdueshme për dhunën politike në Shtetet e Bashkuara.

Trump u ka mbijetuar më parë tentativa për atentat, përfshirë një atentati gjatë një tubimi të fushatës në Pensilvani në vitin 2024.

Pavarësisht ndërprerjes, presidenti tha se darka do të riplanifikohet brenda një muaji.